THEATERMAG
Digital Press · 29.04.2022 · Interview by Marilena Theodorakou
Νάνα Παπαδάκη: «Θέλω να πω αυτά που θέλω και πρέπει για τις σημαντικές γυναίκες του θεάτρου μας»
Πρόκειται για το πρώτο ανέβασμα του θεατρικού έργου «Πάρτι στο σπίτι της Ελισάβετ Π» της Νίκης Τριανταφυλλίδη, ύστερα απ’ το 1994, όπου έπαιξε η ίδια στο θέατρο που διατηρούσε εκείνη την εποχή, το νυν «Προσκήνιο». Η ηθοποιός Νάνα Παπαδάκη μιλάει στο theatermag για την ηθοποιό Νίκη Τριανταφυλλίδη και την παράσταση με τίτλο «Νίκη, απόψε στο πάρτι» η οποία ανεβαίνει από τις 14 Μάϊου στο θέατρο Φούρνος σε σκηνοθεσία Ρούλας Πατεράκη.
Πώς ξεκίνησε η ιδέα για το ανέβασμα αυτής της παράστασης;
Με απασχολούσε η θέση της γυναίκας γενικότερα στην κοινωνία και κατ’ επέκταση και στο θέατρο. Πολλά λέγονται και πολλές προσπάθειες γίνονται, όμως η ουσία κατά τη γνώμη μου και η βαθιά ριζωμένη αντίληψη για τη γυναίκα, άρα και για τον άντρα, ας μην το ξεχνάμε, παραμένει.
Τρέφεται από στερεότυπα και προκαταλήψεις, οι οποίες αναπαράγονται με κάθε μέσο και κάθε τρόπο, για να μην προχωρήσει η κοινωνία μας μπροστά. Να μην αναπτύξουμε μιαν άλλη αντίληψη για τον κόσμο. Άρα και για τους εαυτούς μας, άρα και για τις ζωές μας. Σπαταλιόμαστε μεταξύ γέννησης και θανάτου υπηρετώντας μια γκρίζα ζώνη ύπαρξης, όπου τίποτα δεν είναι αληθινό.
Κουράστηκα πια και θέλω να πω αυτά που θέλω και πρέπει, έτσι αισθάνομαι, για τις σημαντικές γυναίκες του θεάτρου μας, οι οποίες προηγήθηκαν και μίλησαν αλλιώς για την τέχνη της ζωής και του θεάτρου. Μία απ’ αυτές ήταν η Νίκη Τριανταφυλλίδη. Βραβεία με το όνομά της δεν υπάρχουν, ας θυμηθούμε, τουλάχιστον, πόσα έκανε και πόσο προσπάθησε για ένα άλλο θέατρο, καθώς και πόσα εμπόδια βρήκε στο δρόμο της.
Ποια ήταν η Νίκη Τριανταφυλλίδη και πώς την έχετε γνωρίσει μέσω του καλλιτεχνικού της έργου;
Ήταν μια γυναίκα καλυμμένη μ’ ένα μυστήριο. Αυτή είναι η αίσθησή μου. Διαβάζω συνεντεύξεις της, ακούω και βλέπω υλικό, όπου έχει καταγραφεί η εργασία και οι σκέψεις της, λατρεύω την αμεσότητά της, βλέπω μία γυναίκα δυνατή, μια πλήρη ηθοποιό, με λάμψη σαρωτική, και αναρωτιέμαι πώς είναι δυνατόν να μην έχουμε ασχοληθεί περισσότερο με την ίδια και τη διαδρομή της;
Και επειδή, όπως μάθαμε όλοι τον τελευταίο καιρό, πολλά συμβαίνουν στο ελληνικό θέατρο, άσχημα εννοώ, δεν με πείθουν οι ερμηνείες αυτού του γεγονότος με βάση τον χαρακτήρα της. Εδώ γίνονταν τέρατα, ή γίνονται ακόμη, ο χαρακτήρας της Τριανταφυλλίδη τους πείραξε; Άρα, κάτι άλλο συμβαίνει που, σύμφωνα με τη δική μου αίσθηση πάντα, έχει να κάνει γενικότερα με τη «φτασιά» της ελληνικής κοινωνίας, εδώ και πολλά χρόνια. Ένα μπερδεμένο κουβάρι αδικίας, έπαρσης, μιμητισμού, αφέλειας, ανοησίας, τραγικού φωτός, απαράμιλλης κληρονομιάς, αφόρητα όμορφων δυνατοτήτων, ψυχικού ανοίγματος, βίαιης προσαρμογής σε νέα δεδομένα, φορεμένα κοστούμια με το ζόρι, εθελοτυφλίας, κόμπλεξ και άλυτων προβλημάτων που διαιωνίζονται παίρνοντας σβάρνα κάθε τι που μπορεί και θέλει κάτι καλύτερο.
