FRACTAL
Digital Press · 28.05.2026 · Theatre Review by Thanassis Sakellariadis · Two – Character Play by Tennessee Williams · Nana Papadaki: Director / Actress / Producer · Maldoror Production
Ένα έργο μέσα στο έργο, ένα μοντέλο μέσα στο μοντέλο, μια συνείδηση μεσ’ στη συνείδηση, μια περούκα μέσα στα πλούσια μαλλιά, μια ομπρέλα μέσα στο σπίτι. Κάπως έτσι σε νοερά και ένυλα σχέδια που περιέχουν διαδοχικά νοήματα και σημασίες κυλάει ένα υπέροχο θεατρικό του Τενεσί Ουίλιαμς που το χειρίζονται ικανότατα οι δύο ηθοποιοί που παίζουν με «ανοικτές» τις προσωπικές τους ταυτότητες.
Και λέω χειρίζονται γιατί ο Τ. Ουίλιαμς έχει πίσω του μια ενσώματα στοχαστική παράδοση του αμερικάνικου πραγματισμού που εισηγήθηκε ο ψυχολόγος και φιλόσοφος William James και αναφέρεται στη έννοια της λειτουργικότητας και της χρησιμότητας ενός εμπράγματου μορφώματος ή πλαισίου αναφοράς σε μια μορφή ζωής. Το πλαίσιο είναι φορτωμένο από σημασίες και αναφορές ατόμων με κοινά ή παρόμοια ενδιαφέροντα που συμβάλλουν προκειμένου να βελτιωθούν προσωπικές ή διαπροσωπικές πρακτικές τους που αναφύονται στις αντίστοιχες μορφές ζωής.
Αυτό στο θεωρητικό μας αφήγημα, γιατί στο συγκεκριμένο έργο μιλάμε για μια ροή σχεδίων, διαδοχικών ή αναδιπλούμενων, για μια μορφή θεατρικού σχετικισμού (όρος αρνητικός για πολλούς/ες θεατές και στοχαστές) που όμως λειτουργεί, κι αυτό είναι το παράδοξο. Ενώ όλ@ ανακαλύπτουμε τις παλινωδίες, χάσματα, ασυνέχειες και ασυμμετρίες στη ροή του έργου, εν τούτοις γρήγορα αντιλαμβανόμαστε ότι όλα αυτά είναι νόμιμα και λειτουργικά – γιατί – η σκηνοθετική γωνιά και η υποκριτική ικανότητα καθιστούν δοκιμότερη τούτη την αναγνώριση της λαλιάς του συγγραφέα γι’ αυτό το λειτουργικό που προείπα. Και δεν είναι εύκολο – κι απευθύνομαι στην υπέροχη διανομή των ηθοποιών – να αναμετρηθείς με αναστήματα των συγγραφέων του αμερικάνικου νότου. Μεταφορικά μιλώντας: πρέπει να έχεις να δείξεις κάτι από «υγρό» συναίσθημα, ανάστημα της λεύκας και υποψία του βούρκου που η κρύβει η δημιουργία ενός ηλιοτρόπιου.
Ο Ουίλιαμς κατά τη γνώμη μου αποδυναμώνει (δύσκολο στην εποχή του) και τα έμφυλα στερεότυπα αποδομώντας τα στην πράξη. Η ίδια η πλοκή του έργου εξυφαίνει συνθήκες που τα δύο φύλα συμπληρώνονται περιέχοντας το ένα το άλλο, αποξενώνονται, αυτονομούνται, χάνουν «ταυτότητες» – όμως τούτο συμβαίνει μέσα στο περιέχον, δηλαδή στο πλαίσιο συνθήκης που νοηματοδοτούνται και έτσι δεν ξεφεύγουν από το εμπράγματο των αναφορών τους – με όσο ψυχικό κόστος τους αναλογεί. Οικογένεια, ιχνηλασίες του εαυτού, κόσμος, εστία, χρέη – πλαίσιο λειτουργικό, χρησιμοθηρικό, πραγματιστικό με λίγα λόγια αλλά με μια υποψία από την πλευρά του συγγραφέα ότι «το μυαλό μπορεί να πάει έστω και προσωρινά για διακοπές» κι έτσι μπορούμε νόμιμα να μιλήσουμε για την οξυδέρκεια του συγγραφέα που επιθυμεί να αναδείξει την εναλλαγή ή την αλληλοεπικάλυψη σχεδίων και μοντέλων που περιέχουν καταστάσεις και γεγονότα. Τούτη όμως είναι μια από τις θεμελιακές αρχές του Ουίλιαμς να μας αποκαλύπτει εξαρχής την «τραγικότητα της απώλειας» κι εμείς να λειτουργούμε σαν αυτόν δημιουργοί και επίγονοι της στέρησης με ό,τι αυτό συνεπάγεται.
Αυτή την εναλλαγή στο τούνελ της τραγικότητας την υπηρέτησαν και οι δύο ηθοποιοί με μοναδικό τρόπο. Ο Βαγγέλης Παπαδάκης δείχνοντας την αστάθεια, την αδυναμία αλλά και τη λογική που απαιτούσαν οι στιγμές – αμετάπειστα «γειωμένος» στη θεατρική πράξη και η Νάνα Παπαδάκη που ζήταγε πάντα μια θρυαλλίδα – ένα μικρό άναμμα ζωντάνιας και έντασης για να μας φανερώσει το πώς θα ήταν να πάμε κόντρα στη μέθοδο – της συναισθηματικής κανονικότητας, εννοώ. Και τούτο επιζητούσε ικανότατη «σκηνοθετική» ματιά η οποία ήταν ξεκάθαρη. Εξαιρετικές ερμηνείες και από τους δύο, απαιτητικές, γιατί μας «διάβασαν» προκειμένου να κατανοήσουμε, ένα ιδιαίτερο έως ιδιότροπο στην κατασκευή του κείμενο και η ικανότητα της/του ηθοποιού φαίνεται από το βαθμό των στιγμών της «ιδιοποίησης» του έργου.
Κι’ αυτό οι δυο τους το επιτέλεσαν άρτια. Συγχαρητήρια λοιπόν σε όλες/ους τους συντελεστές αυτής της εξαιρετικής παράστασης.
Πηγή: https://www.fractalart.gr/ergo-dyo-prosopon/
ARTISTICO
Digital Press · Theatre Review by Maria Mari · Two – Character Play by Tennessee Williams · Nana Papadaki: Director / Actress / Producer · Maldoror Production
Το «Έργο Δύο Προσώπων» είναι ένα από τα πιο πειραματικά και μεταθεατρικά έργα του Τενεσί Ουίλιαμς. Δεν είναι απλώς μια ιστορία για δύο αδέλφια — είναι ένας στοχασμός πάνω στην ίδια τη φύση της ύπαρξης και της τέχνης. Είναι η κατάθεση της δικής του ζωής, του δικού του αδιέξοδου, του προσωπικού του χάους. Είναι έργο αυτοβιογραφικό, καθώς ο Ουίλιαμς αντικατοπτρίζει την ίδια του την ψυχολογική απομόνωση και τη σχέση του με την αδερφή του Ρόουζ, που υπέφερε από ψυχική ασθένεια. Είναι έργο της ύστερης περιόδου του Τενεσί Ουίλιαμς, κατά την οποία, ήταν επηρεασμένος από συγγραφείς, όπως ο Σάμουελ Μπέκετ και ο Χάρολντ Πίντερ και πειραματίστηκε με ένα νέο ύφος γραφής παρουσιάζοντας έργα πολύ διαφορετικά από εκείνα που τον είχαν καθιερώσει ως έναν από τους σπουδαιότερους θεατρικούς συγγραφείς παγκοσμίως.
Το έργο έχει στοιχεία παραλόγου, και πώς αλλιώς θα γινόταν από την στιγμή που έχει να διαχειριστεί αδιέξοδες καταστάσεις. Το έργο γράφτηκε σε τρεις εκδοχές από τον συγγραφέα και τελικά η τελευταία εκδοχή το 1973 ήταν αυτή που ο συγγραφέας επέλεξε να συμπεριλάβει στον 5ο τόμο των έργων του και αυτό είναι το κείμενο της παράστασης. Ο Ουίλιαμς πίστευε πως «Το Έργο Δύο Προσώπων» ήταν το αριστούργημά του και δήλωνε ότι «βρίσκεται ιδιαίτερα κοντά στο μεδούλι της ύπαρξής του, όπου κι αν βρίσκεται αυτή».
Το «Έργο Δύο προσώπων» είναι ένα κάλεσμα να παίξεις με το φόβο να παίξεις με τη φωτιά. Η σκηνοθέτiς και ηθοποιός Νάνα Παπαδάκη μάς καλεί να χαθούμε στο σύμπαν του Ουίλιαμς. Ο φόβος υπάρχει γύρω τους αδιόρατος, μέσα στο σκοτάδι. Νιώθει κανείς αυτή την κρύα ανάσα μιας αδιόρατης απειλής, που δημιουργεί ένα συναίσθημα με τον οποίο κανένα άλλο συναίσθημα δεν μπορεί να συγκριθεί σε δύναμη.
Ο σκηνικός χώρος με άτακτα αντικείμενα γύρω σπαρμένα εδώ και εκεί στην σκηνή, καρέκλες ομπρέλα, μικρογραφία πιάνουν, σελοφάν, ηλιοτρόπια, μικρογραφία πρόσοψης σπιτιού, τραπέζι, τηλέφωνο, μπουκάλι με ποτό, πώς να σβήσει κάποιος την απελπισία του, βασιλική στέκα για τα μαλλιά, κείμενα ρόλων, δηλώνουν την πολυπλοκότητα των σκέψεών τους και την διάχυσή τους στο χώρο και στον χρόνο.
Η μοναξιά και η τρέλα αποτελούν τις δύο όψεις της ίδιας απομόνωσης. Ο Βαγγέλης Παπαδάκης και η Νάνα Παπαδάκη, αποδίδουν απόλυτα αυτή την απομόνωση και εμφανίζουν την τέχνη ως καταφύγιο, αλλά και ως φυλακή.
Το έργο μοιάζει με τις «Δούλες» του Ζενέ. Είναι παιχνίδι ρόλων, θέατρο μέσα στο θέατρο. Ο ένας είναι ο καθρέφτης του άλλου. Η συναισθηματική τους κατάσταση είναι ευάλωτη και αλληλοεξαρτώμενη.
Τα δυο αδέλφια δομούν την προσωπικότητα του καλλιτέχνη, που ζει ανάμεσα στην ψευδαίσθηση και την αλήθεια. Ο Φελίς και η Κλαιρ δεν μπορούν πια να ξεχωρίσουν τι είναι παιχνίδι και τι πραγματικότητα. Μέσα σε αυτό το θολό τοπία καλούνταν να επιβιώσει ο συγγραφέας. Ένα κρυμμένο πιστόλι θα μπορούσε να είναι μία λύση αν οπλιστεί. Πώς όμως αφού οι δυο τους είναι αχώριστοι; Ένα αδιέξοδο με συνέπειες ψυχολογικές, ηθικές και κοινωνικές.
Λειτουργική η σκηνοθεσία της Νάνας Παπαδάκη, πολύ εσωτερική, με πολλές αιχμές, αποκάλυψε τις πτυχές του κειμένου και παράλληλα έδωσε την ευκαιρία στην ίδια, στο ρόλο της Κλαιρ και στον Βαγγέλη Παπαδάκη στο ρόλο του Φελίς να αποδώσουν το ανεπούλωτο τραύμα, που μεγαλώνει μαζί τους μέσα στο χρόνο. Αυτοαναλύονται αενάως επί σκηνής καλώντας σε αυτό το ταξίδι και το κοινό. Στο τέλος ο μετεωρισμός όλων μας ενώνει σε μια συμπαντική σιωπή.
Εξαιρετική η διαμόρφωση του σκηνικού χώρου από τη Νάνα Παπαδάκη και τον Βαγγέλη Παπαδάκη, χωρίς διαχωρισμό σκηνής και σπιτιού, μόνο κάποια στιγμή με κιμωλία εκείνος χαράζει τον χώρο στον οποίο θα κληθεί να παίξει η αδελφή του, επισημαίνοντας πόσο το οικείο, το εσωτερικό, επηρεάζει το κοινωνικό, αυτό που κανείς εκδηλώνει και εκθέτει στο κοινό, όπως γίνεται και στη ζωή του Ουίλιαμς.
Υπέροχα τα κοστούμια της Άσης Δημητρολοπούλου και εξαιρετική η ατμοσφαιρική μουσική του Βασίλη Τζαβάρα και, βέβαια, οι ανάλογοι φωτισμοί της Μαρίας Αθανασοπούλου.
Μια πολύ ιδιαίτερη παράσταση με προσωπικό χαρακτήρα. Το θέατρο παρεισφρέει ψυχαναλυτικά μέσα στη ζωή του ηθοποιού και του θεατή, και μαζί επιχειρούν ένα εσωτερικό επίπονο ταξίδι.
Πηγή: https://www.artistico.gr/eidame-thn-parastash-ergo-dyo-proswpwn-sto-8eatro-roes
PIRAEUS PRESS – POLITISMOS
Digital Press · 25.04.2026 · Theatre Review by Dimitra Tsiaousi · Two – Character Play by Tennessee Williams · Nana Papadaki: Director / Actress / Producer · Maldoror Production
Το «Έργο δύο προσώπων» του Τενεσί Ουίλιαμς, ένα από τα πιο προσωπικά και σκοτεινά έργα του συγγραφέα, σε σκηνοθεσία Νάνας Παπαδάκη, παρουσιάστηκε, ως μια υπαρξιακή βουτιά στην τρέλα και την τέχνη.
Ήρωες είναι δύο αδέλφια-ηθοποιοί, που βρίσκονται εγκαταλελειμμένοι από τον θίασό τους και παίζουν το δικό τους δράμα σε ένα άδειο θέατρο, ακροβατώντας μεταξύ πραγματικότητας και ψευδαίσθησης. Το κείμενο εστιάζει στην απομόνωση, τον φόβο, την ψυχική ασθένεια και την «απελπισμένη» ανάγκη για επικοινωνία.
Αναφορικά με την ατμόσφαιρα που δημιουργείται, η παράσταση πλαισιώνεται σε ένα κλειστοφοβικό περιβάλλον, με συνεχείς εναλλαγές ανάμεσα στο χιούμορ, την τρυφερότητα και τη σκληρή σύγκρουση.
Το έργο απαιτεί υψηλή ένταση και χημεία από τους δύο ηθοποιούς, γεγονός που πέτυχαν οι δύο ηθοποιοί, Νάνα και Βαγγέλης Παπαδάκης, μεταπηδώντας επιδέξια στα συναισθηματικά σκιρτήματα. Οι διάλογοι «ρέουν» φυσικά, ακόμα και στις στιγμές της απόλυτης παράνοιας. Ομολογουμένως, το κλειδί της επιτυχίας είναι η εκπληκτική χημεία μεταξύ των ηθοποιών.
Σύμφωνα με την ανάγνωση της σκηνοθέτιδος, δίδεται έμφαση στη λειτουργικότητα του χώρου και στην ανάδειξη των «ατελειών» των χαρακτήρων, μέσα σε ένα κλειστοφοβικό περιβάλλον αμφιβολίας. Οι ξαφνικές εκρήξεις κρατούν τον θεατή σε εγρήγορση, αποδίδοντας την αστάθεια και την ψυχική ευθραυστότητα των ηρώων.
Συνοπτικά, η σκηνική συνύπαρξη της Νάνας και του Βαγγέλη Παπαδάκη είναι ένας διαρκής, ηλεκτρισμένος διάλογος ανάμεσα στη λογική και την τρέλα, που δικαιώνει απόλυτα την πολυπλοκότητα του κειμένου του Ουίλιαμς και μένει στη μνήμη για την αφοπλιστική της ειλικρίνεια.
CRUNCHYNEWZ
Digital Press · Theatre Review by Chrysoula Zafeiraki · Two – Character Play by Tennessee Williams · Nana Papadaki: Director / Actress / Producer · Maldoror Production
Στο «Έργο δύο προσώπων» του Τενεσί Ουίλιαμς, η σκηνή γίνεται καθρέφτης που ραγίζει — κι από τις ρωγμές του ξεγλιστρούν η μοναξιά, η εξάρτηση και η εύθραυστη ταυτότητα του ηθοποιού. Η σκηνοθεσία της Νάνα Παπαδάκη υπηρετεί με ευαισθησία το μεταθεατρικό παιχνίδι, κρατώντας μια λεπτή ισορροπία ανάμεσα στην παράνοια και την ποίηση του έργου. Οι ερμηνείες, γυμνές και εκτεθειμένες, ακροβατούν ανάμεσα στο ρόλο και την απογύμνωση του ίδιου του εαυτού — εκεί όπου το θέατρο παύει να είναι παράσταση και γίνεται εξομολόγηση. […] Μια παράσταση ατμοσφαιρική και στοχαστική, περισσότερο βίωμα παρά αφήγηση — σαν ψίθυρος σε άδειο θέατρο που αντηχεί πολύ μετά το τέλος.
Πηγή: https://crunchynewz.com/
PALCOSENICO
Digital Press · 09.03.2026 · Theatre Review by Elpiniki Ninou · Two – Character Play by Tennessee Williams · Nana Papadaki: Director / Actress / Producer · Maldoror Production
Η σκηνοθεσία της Νάνας Παπαδάκη επιλέγει να αντιμετωπίσει το έργο με μια σχεδόν αμείλικτη καθαρότητα. Η προσέγγιση είναι σκληρή, «αμερικανική» στον τρόπο που αντιμετωπίζει το κείμενο — κάτι που συνδέεται και με την ίδια την καταγωγή του έργου. Δεν υπάρχει καμία προσπάθεια δραματοποίησης μιας ήδη τραγικής κατάστασης, καμία πρόθεση να μετατραπεί η ιστορία των δύο αδελφών σε μελόδραμα, κανένας συναισθηματικός εξαναγκασμός προς τον θεατή. Ούτε καν μια προσπάθεια εξήγησης.
Αντίθετα, η παράσταση μοιάζει να αποδέχεται τη σκοτεινή περιοχή όπου κινείται ο Ουίλιαμς. Το σκηνικό περιβάλλον παραμένει παγερό, σχεδόν άδειο από προστατευτικά στοιχεία. Τα βλέμματα των ηθοποιών γυαλίζουν από ένταση και η ψυχολογική κατάσταση των προσώπων μοιάζει να ισορροπεί συνεχώς στο όριο της διάλυσης. Εκεί αναδεικνύεται και η ιδιαίτερη ποιότητα του κειμένου: η αίσθηση ότι οι χαρακτήρες δεν «παίζουν» απλώς ένα έργο, αλλά βρίσκονται εγκλωβισμένοι μέσα σε αυτό.
Οι ερμηνείες της Νάνας Παπαδάκη και του Βαγγέλη Παπαδάκη κινούνται σε αυτή τη λεπτή γραμμή ανάμεσα στον έλεγχο και την αποσύνθεση. Οι δύο ηθοποιοί δεν επιχειρούν να εξηγήσουν τους χαρακτήρες τους ούτε να τους προστατεύσουν από τη σκληρότητα του έργου. Τους αφήνουν να υπάρξουν μέσα στη ρωγμή που ανοίγει ο Ουίλιαμς: δύο άνθρωποι που κρατιούνται ο ένας από τον άλλον για να μη χαθούν, ενώ την ίδια στιγμή η πραγματικότητα γύρω τους μοιάζει να καταρρέει.
Το Έργο δύο προσώπων δεν είναι ένα έργο εύκολο ούτε καθησυχαστικό. Είναι μια θεατρική εμπειρία που ακουμπά την ευθραυστότητα της ανθρώπινης ύπαρξης χωρίς προστατευτικά φίλτρα. Και όταν μια παράσταση επιλέγει να το αντιμετωπίσει με τέτοια λιτότητα και αυστηρότητα, το αποτέλεσμα μπορεί να μοιάζει λιγότερο «θεαματικό», αλλά αποδεικνύεται συχνά πιο ουσιαστικό.
Μένουν τελικά δύο πρόσωπα στη σκηνή — και η αίσθηση ότι το θέατρο, όπως και η ζωή, μπορεί να συνεχιστεί ακόμη και όταν όλα γύρω μοιάζουν να έχουν ήδη διαλυθεί.
Πηγή: https://palcoscenico.gr/eidame-to-ergo-dyo-proswpwn/
KEYSMASH
Digital Press · Theatre Review by Mairi Zarakoviti · Two – Character Play by Tennessee Williams · Nana Papadaki: Director / Actress / Producer · Maldoror Production
Μέσα από διαλόγους που κινούνται από το χιούμορ έως τη σκληρή αντιπαράθεση, αποκαλύπτονται φόβοι, ανασφάλειες, απωθημένα και ανεκπλήρωτες επιθυμίες. Οι ρόλοι που υποδύονται επί σκηνής μπλέκονται με τις προσωπικές τους ταυτότητες, δημιουργώντας ένα παιχνίδι ορίων ανάμεσα στο είναι και το φαίνεσθαι.
Στο θέατρο Ροές, η Νάνα και ο Βαγγέλης δεν αφηγήθηκαν απλώς μια ιστορία. Την ξεδίπλωσαν μπροστά μας σαν ένα σκοτεινό κουβάρι συναισθημάτων, καλώντας τον θεατή να χαθεί μέσα του και να αναζητήσει τα δικά του νήματα. Είναι συνάνθρωποι μιας πλαστικής κοινωνίας, που τους βουλιάζει κάθε στιγμή, ενώ παράλληλα τους τραβάει σε μια μακρινή δίνη φόβου και ανασφάλειας. Η παράσταση απαιτεί να σταθείς μέσα σε αυτή την αβεβαιότητα, σε φέρνει αντιμέτωπο με τις προσωπικές σου σιωπές, τις αναμονές και τις ματαιότητές σου.
Η Νάνα Παπαδάκη σκηνοθετεί μοναδικά, ισορροπώντας στο βάρος του έργου, στον ψυχισμό της ηρωίδας που υποδύεται, αφήνοντας τον θεατή να παρακολουθήσει μια διαδρομή γεμάτη αντιφάσεις, συγκρούσεις και στιγμές τρυφερότητας. Την τοποθετεί μέσα σε έναν λαβύρινθο και καλείται να διασχίσει τα σκοτεινά μονοπάτια της μνήμης, της ενοχής και της επιθυμίας, σε μια αναμέτρηση που δεν αφήνει περιθώρια διαφυγής.
Ο Βαγγέλης Παπαδάκης ξεδιπλώνει όλο του το είναι, δίνοντας στον Φελίς πολυδιάστατη οντότητα. Αφήνει τον ήρωα να τον παρασύρει στον χορό του, ανοίγοντας μικρές αμυχές φωτός σε κάθε πέρασμα. Η ελπίδα αχνοφέγγει εκεί έξω και η προσπάθειά του να «λυτρώσει» τον ήρωα που υποδύεται, σου κόβει την ανάσα. Βιώνει την πάλη, τη μοναξιά, την ανάγκη να αγκιστρωθεί σε πράγματα και καταστάσεις που δεν φοβάται. Κάνει τον Φελίς εύθραυστο και οικείο. Μας δείχνει ότι κομμάτια του κρατάμε όλοι. Είναι σοκαριστικό όταν φτάνεις στη συνειδητοποίηση.
Η σκηνική λιτότητα λειτουργεί ως καθρέφτης της εσωτερικής μοναξιάς των προσώπων. Η σκηνή γίνεται το σπίτι, η ανάγκη αλλά και ο μόνος χώρος διαφυγής. Κάθε παύση μοιάζει να βαραίνει περισσότερο από τις λέξεις, κάθε κίνηση να κρύβει κάτι ανείπωτο. Οι δύο ηθοποιοί στήνουν έναν εύθραυστο κόσμο ισορροπίας, όπου η σύγκρουση και η ανάγκη για επαφή συνυπάρχουν σε μια συνεχή, υπόγεια ένταση.
Πηγή: https://keysmash.gr/theatrizomai-ergo-dyo-prosopon-theatro-roes-antapokrisi-kritiki/
OPEN MIND
Digital Press · 15.02.2026 · Theatre Review · Two – Character Play by Tennessee Williams · Nana Papadaki: Director / Actress / Producer · Maldoror Production
Η σκηνοθεσία της Νάνας Παπαδάκη προσεγγίζει το έργο ως υπαρξιακή άσκηση πάνω στη θεατρική πράξη. Ο Φελίς και η Κλαιρ βρίσκονται σε ένα άδειο θέατρο, εγκαταλειμμένοι από τον θίασο, και καλούνται να συνεχίσουν μόνοι. Η σκηνή μετατρέπεται σε τόπο δοκιμασίας, όπου το παιχνίδι ρόλων συγχέεται με την προσωπική τους αλήθεια. Ο εγκλεισμός αποκτά ψυχική διάσταση και η θεατρική πράξη γίνεται τρόπος επιβίωσης.
Ο σκηνικός χώρος διατηρεί λιτότητα και καθαρότητα. Η αίσθηση του κενού ενισχύει τη δραματουργική ένταση και αναδεικνύει τη μεταθεατρική φύση του έργου. Ο ρυθμός παραμένει ελεγχόμενος, με παύσεις που επιτρέπουν στο κείμενο να αναπνέει και να φωτίζει τις εσωτερικές διακυμάνσεις των ηρώων.
Η ερμηνεία του Βαγγέλη Παπαδάκη ως Φελίς αποδίδει έναν άνδρα εύθραυστο και ταυτόχρονα πεισματικά δεμένο με τη σκηνή. Η παρουσία του διαθέτει ένταση και εσωτερική πειθαρχία. Η Νάνα Παπαδάκη ως Κλαιρ διαμορφώνει μια μορφή που ισορροπεί ανάμεσα στη διαύγεια και στην ψυχική αποδιοργάνωση. Η μεταξύ τους σχέση αποδίδεται με συνέπεια και αναδεικνύει την εξάρτηση, την αγάπη και τη σύγκρουση που διατρέχουν το έργο.
Η παράσταση φωτίζει τη βαθιά αγωνία του Ουίλιαμς για τον καλλιτέχνη που αναζητά κοινό, νόημα και σωτηρία μέσα από την ίδια την πράξη της δημιουργίας. Το αποτέλεσμα είναι μια συνεκτική και ουσιαστική σκηνική ανάγνωση που αντιμετωπίζει το κείμενο με σεβασμό και δραματουργική σαφήνεια.
Πηγή: https://openmind/tennesseewilliams/papadaki
H AYΓΗ
Print Press · 03.06.2024 · Theatre Review by Leandros Polenakis · Timandra by Theodor Kallifatides · Nana Papadaki: Actress / Producer · Maldoror Production
Η Νάνα Παπαδάκη δίνει με ορμή τη φάση της νέας γυναίκας που ζητά την αλήθεια για τον εαυτό της και για τον κόσμο.
DOCUMENTO
Print Press · 14.05.2024 · Theatre Review by Iraklis Logothetis · Timandra by Theodor Kallifatides · Nana Papadaki: Actress / Producer · Maldoror Production
Η Νάνα Παπαδάκη έδωσε έμφαση στη συναισθηματική σταθερότητα της Τιμάνδρας και φωνή στο καταγγελτικό πάθος της γυναίκας που παλεύει νικηφόρα με όλες τις αντιξοότητες που συνεπάγεται η προσήλωση στην ερωτική της επιλογή.
Πηγή: https://www.documentonews.gr/article/timandra-mia-etaira-pantos-kairoy/
Cat Is Art
Digital Press · 27.04.2024 · Theatre Review by Maria Mari · Timandra by Theodor Kallifatides · Nana Papadaki: Actress / Producer · Maldoror Production
Νέα και ώριμη Τιμάνδρα, η Νάνα Παπαδάκη, με προβληματισμό, με στρογγυλή κίνηση, με άποψη.
Πηγή: https://www.catisart.gr/timandra-kallifatidis-chatoypi-kapsoyli/
Théâtre du blog
French Digital Press · 28.10.2022 · Theatre Review by Nektarios – Georgios Konstantinidis · Niki, Tonight at the Party by Niki Triantafyllidi · Nana Papadaki: Actress / Producer · Maldoror Production
Nana Papadaki incarne tous ces personnages qu se livrent avec passion à un voyage vers l’âme. L’expression de son corps et son jeu énergique font de ce texte, un monologue presque métaphysique, celui d’une autre Alice au pays des merveilles.
Niki, ce soir à la party, adaptation de Party chez Élisabeth P de Niki Triantafillidi, réécriture et mise en scène de Roula Pateraki. Un spectacle en hommage à Niki Triantafillidi (1942- 2013), une femme exceptionnelle dans l’histoire de la culture grecque du XX ème siècle. Comédienne de rare qualité, elle excellait au théâtre, au cinéma comme à la télé. Elle a interprété des nombreux rôles importants du répertoire et a créé parmi d’autres, le court-métrage, To synithismeno mou oneiro (1970) et a joué pour les grands cinéastes Pantelis Voulgaris et Théodoros Angelopoulos. Elle enseignait aussi le théâtre dans des écoles d’art dramatique et a obtenu le prix Marika Kotopouli. Elle a fondé son propre théâtre, a signé des traductions et écrit trois pièces.
Dans ce solo multimédias qui est aussi une performance, Victory of the Rose interprète une Niki Triantafillidi qui fait le bilan de sa vie intérieure et qui, à travers trois métamorphoses (Élisabeth, Maxime et Alice) et les personnages archétypes de la mère et du père, arrive aux tréfonds de son existence. Dans cette autofiction, l’auteure dévoile en chapitres sa personnalité, y compris son moi profond. Avraam Papavramopoulos crée ici un univers onirique avec projections d’images et tableaux qui renforce le trajet vers l’inconscient, le psychisme, l’esprit, les bons souvenirs et les refoulés de l’héroïne.
Une soirée se prépare selon un rituel établi où chaque objet aune valeur symbolique : table, verres, assiettes, petites statues simulant des invités. Bref tout un microcosme où qui montre par bribes les différentes facettes de la femme.
Quinta
Digital Press · 2024 · Theatre Review by Katerina Dimitrakopoulou · Niki, Tonight at the Party by Niki Triantafyllidi · Nana Papadaki: Actress / Producer · Maldoror Production
H ερμηνεία της Νάνας Παπαδάκη μαγνητίζει τον θεατή τόσο με την καθαρή άρθρωση του λόγου της όσο και με τις συναισθηματικές μεταπτώσεις της. Δεν υπάρχει τίποτα το επιτηδευμένο στη σκηνική παρουσία της Παπαδάκη και αυτό δείχνει πόσο βαθιά έχει διεισδύσει στον ψυχισμό των ηρωίδων.
Πηγή: https://quinta-theater.gr/i-apopsi-mas-gia-tin-parastasi-niki-apopse-sto-party-sto-theatro-foyrnos/
Theaterstage
Digital Press · 21.10.2022 · Theatre Review by Maria Mari · Niki, Tonight at the Party by Niki Triantafyllidi · Nana Papadaki: Actress / Producer · Maldoror Production
Η Νάνα Παπαδάκη ενσαρκώνει μια ανατρεπτική φιγούρα, μέσα σε έναν κόσμο ταραγμένο. Το παρελθόν μπερδεύεται με το παρόν και όλες οι μορφές της ζωής της Νίκης Τριανταφυλλίδη συναντιούνται επί σκηνής. Η Νάνα Παπαδάκη, μεταμορφώνεται σε Νίκη Τριανταφυλλίδη, η κίνησή της, η στάση του σώματός της, η εμβάθυνση στα γεγονότα, η πραγματική της κατάδυση στη ζωή, στον αγώνα, στον ρόλο, στις σχέσεις, στο ενίοτε παρόν της ηθοποιού εμφανίζονται επί σκηνής.
Η σκηνοθεσία και τα διασπώμενα και υπό διαμόρφωση, ευέλικτα σκηνικά εξυπηρέτησαν ακριβώς το κείμενο και έδωσαν τα πατήματα στην ηθοποιό για να μεταβαίνει κάθε φορά και σε έναν άλλο ψυχισμό. Πρόκειται για μια μαύρη χορογραφία, με βαθιά εσωτερικότητα και αναζήτηση των κρυφών πτυχών του εαυτού μιας μεγάλης καλλιτέχνιδας, μιας εξαιρετικής περίπτωσης της τέχνης με πολλές ιδιαιτερότητες και μεγάλες ανησυχίες που είχαν στοιχειώσει τη ζωή της. Εξαιρετική ερμηνεία της Νάνας Παπαδάκη και απολύτως λειτουργική σκηνοθεσία της Ρούλας Πατεράκη.
Πηγή: https://theaterstage.blogspot.com/2022/10/blog-post_21.html
Εnetpress
Digital Press · 27.05.2022 · Theatre Review by Zoe Toli · Niki, Tonight at the Party by Niki Triantafyllidi · Nana Papadaki: Actress / Producer · Maldoror Production
Η Νάνα Παπαδάκη υποδύεται αυτή την πολυσχιδή ύπαρξη, με ένα ταπεραμέντο άξιο της εμβέλειας της πολυτάλαντης προσωπικότητας, μιας μεγάλης ηθοποιού, συγγραφέως και σκηνοθέτιδας, όπως ήταν η Νίκη Τριανταφυλλίδη. Ένας πολυμορφικός και πολυεπίπεδος ρόλος, απαιτεί αξιοσύνη, αφοσίωση και ενσυναίσθηση, πέραν του ταλέντου. Αυτά τα διαθέτει η εύθραυστη, αλλά και ανθεκτική Νάνα Παπαδάκη, την οποία παρακολουθεί το κοινό να παίζει, άλλοτε με λυρισμό, ή με ένταση, με γλυκιά προσήνεια, ή με χυμώδη εσωστρέφεια και άλλοτε με ερωτική παρόρμηση. Υπηρετεί το ατμοσφαιρικό σύμπαν που διαμορφώνεται, με ευθυβολία, σκηνικό εύρος και πηγαίο υποκριτικό ύφος, έτσι ώστε ο λόγος, η έκφραση και η κίνηση να προάγουν με νεύρο και φαντασία τη δράση. Αφοπλιστική όσο και δραματικά ακριβής, υπογραμμίζει με αίσθημα ευθύνης την τραγικότητα της πλοκής.
Το έργο «Νίκη, απόψε στο πάρτι», σε σκηνοθεσία της Ρούλας Πατεράκη, είναι ένα δύσκολο εγχείρημα, κατάβαση στον ψυχισμό μιας καλλιτέχνιδας που μας αποκαλύπτει ολοφάνερα την περιπέτεια της ζωής της, μέσα από τις μεταμορφώσεις τριών προσώπων. Η Victory of Rose (Νίκη Τριανταφυλλίδη), κάνοντας αναδρομή στο παρελθόν της, βουτάει μέσα στο συλλογικό ασυνείδητο, ταξιδεύοντας το θεατή στην καθολική περιπλάνηση του ανθρώπου μέσα στην ιστορία.
Το τρίπτυχο Ελισάβετ, Μαξίμ και Αλίκη στοιχειοθετεί την ανατομία του εσωτερικού της κόσμου, με τις επιθυμίες, τα τραύματα, τα όνειρα, τις αντιφάσεις, τους έρωτες, τις συγκρούσεις, τις ιδεοληψίες και τις αξίες. Παράλληλα γίνονται ενδιαφέρουσες αναφορές στα αρχετυπικά μοντέλα της μητέρας και του πατέρα και πώς αυτά επηρέασαν τη ζωή της.
Η σκηνοθετική ενορχήστρωση του έργου από τη Ρούλα Πατεράκη, εικονοποιεί με στιβαρότητα και ευαισθησία συνάμα, τον αφηγηματικό λόγο, προσδίδοντας μαζί με τις εύφορες φωτοσκιάσεις, μία αξιόλογη μεταφυσική εσωτερικότητα.
Η θεατρική παράσταση «Νίκη, απόψε στο πάρτι», σε δραματουργική μεταγραφή / σκηνοθεσία της Ρούλας Πατεράκη και πρωταγωνίστρια τη Νάνα Παπαδάκη, αποτελεί ένα δυνατό ψυχογράφημα, μια μελέτη πάνω στην υπαρξιακή κραυγή του ανθρώπινου είδους.
Πηγή: https://www.enetpress.gr/
FRACTAL
Digital Press · 07.06.2022 · Theatre Review by Katerina Kazolea · Niki, Tonight at the Party by Niki Triantafyllidi · Nana Papadaki: Actress / Producer · Maldoror Production
Ένα πάρτι σαν μυστικός δείπνος.
Δεν έχω εικόνα του αρχικού κειμένου της Νίκης Τριανταφυλλίδη με τίτλο «Πάρτι στο σπίτι της Ελισάβετ Π.» για να διακρίνω την σχέση της μεταγραφής με το πνεύμα της συγγραφέως. Δυστυχώς ούτε είχα δει την παλαιά παράσταση για να κάνω παραλληλισμούς. Λυπάμαι που μού λείπουν αυτά τα βασικά συμφραζόμενα, αλλά θα αποτολμήσω μια αποτύπωση της εντύπωσής μου από την δραματουργική μεταγραφή και σκηνοθεσία της Ρούλας Πατεράκη.
Είδα στο έργο τις σπαρακτικές μεταμορφώσεις ενός ψυχισμού που θέλει να συνδεθεί αλλά δεν τα καταφέρνει κι έτσι παρατηρεί τον κόσμο από κάποια απόσταση, ενώ ταυτόχρονα παραδίδεται στον κόσμο μέσα από ρόλους και πόνους. Αξιοπρεπείς πόνους, εσωτερικευμένους, εν είδει συνειδητοποίησης.
Η παράσταση εμπεριείχε την επιθυμητή αίσθηση κάθαρσης, γιατί δημιουργούσε ταύτιση με τον βαθμό της αποξένωσης που λίγο-πολύ όλοι βιώνουμε στην ενσάρκωσή μας σε αυτό τον κόσμο. Οι αντανακλάσεις των νερών στους τοίχους ενίσχυαν εξαιρετικά αυτή την εντύπωση, της ζωής και του ρευστού. Του ποταμιού που δεν είναι ποτέ το ίδιο. Και του ανθρώπου που είναι ποτάμι, καθώς κυλούν γύρω του και μέσα του νερά και πέτρες κι επιχωματώσεις που του δημιουργούν μνήμες.
Το οπτικοακουστικό περιβάλλον του Αβραάμ Παπαβραμόπουλου συμπλήρωνε και ολοκλήρωνε την αφήγηση με τρόπο που γινόταν αναπόσπαστο λειτουργικό κομμάτι της παράστασης. Οι ατέλειες που μπορεί να υπήρχαν στην προβολή των εικόνων, καθώς η ορατότητα ήταν κάπως δύσκολη λόγω θέσεως, γίνονταν πλεονέκτημα, γιατί έτσι ατελής και αποσπασματικοποιημένη είναι η πρόσληψή μας για τον κόσμο καθώς και η τελική απαρίθμηση σε έναν απολογισμό της ζωής. Οι όποιες δυσκολίες στην προβολή, λόγω χώρου, αντιστράφηκαν σε πλεονεκτήματα λόγω του κειμένου και της ιδιομορφίας του.
Η αφηγήτρια τεμαχίζει τον εαυτό της, αυτόν που υπογράφει ως Νίκη του Ρόδου, που θα του αποδιδόταν η ομορφιά, το άρωμα, το αγκάθι, το εύθραυστο και το εφήμερο· χαρακτηριστικά που η ηθοποιός Νάνα Παπαδάκη απέδωσε σωματοποιημένα στην ερμηνεία της στο έπακρον. Μάς μιλάει εξαρχής για την τριχοτόμησή της στους ρόλους της Ελισάβετ, της Μαξίμ και της Αλίκης, σαν να έζησε με τρεις μορφές, ή σαν να ταυτίστηκε με τρία διαφορετικά πρόσωπα της επιλογής της, πιθανόν τις τρεις αδελφές του Τσέχωφ. Γρήγορα εμπλέκεται στην αφήγηση και ο έρωτας, ως Πρίγκιπας των Κρίνων, καθώς και η Μητέρα και ο Πατέρας, αναπόδραστα οι δυό τελευταίοι, πώς θα μπορούσε να μην αποτελούν αναφαίρετο κομμάτι της ψυχής οι γεννήτορες; Έτσι εμφανίζονται και αυτοί οι τρεις τελευταίοι ως καθρεφτίσματα ή αντιφεγγίσματα ή απομεινάρια της ίδιας γυναίκας, αφού επέλεξε συγκεκριμένα επεισόδια με αυτούς να τα χτίσει μέσα της ως δομικά υλικά της ιστορίας της ψυχής της. Πρόκειται για έναν υπέροχο μονόλογο απολογισμού, που εστιάζει στον αναπόφευκτο κατακερματισμό των ψυχικών μας σπλάχνων, τόσο που θυμήθηκα τον δόκτορα Κροκόφσκι στο Μαγικό βουνό του Τόμας Μαν, αυτόν που έκανε ψυχικό διαμελισμό στους ασθενείς. Αυτόν που λέει πως δεν συνάντησε ποτέ έναν τελείως υγιή άνθρωπο. Κι εδώ ας εννοηθεί ολόκληρο, συμπαγή και όχι κατακερματισμένο.
Η αφηγήτρια, ιδανικά ενσαρκωμένη από την Νάνα Παπαδάκη, φωτογραφίζει και μετράει τη ζωή της μέσα από ρόλους και συναντήσεις, μέσα από αναμνήσεις οικογενειακών συμβάντων και ενοχών όπως π.χ. κατά την αυτοϊκανοποίηση. Η εξιστόρηση περιέχει θεσπέσιο ποιητικό λόγο μαζί με μια αιχμηρή θέαση του κόσμου, με την ποίηση ζυγισμένη στη σωστή ποσότητα ώστε να μην χάνεται η κατανόηση και ο ειρμός της πλοκής. Συντελείται ένα επιτυχές δέσιμο ποίησης, ρεαλισμού και συμβολισμών. Οι συμβολισμοί παρήλαυναν κυρίως στα προβαλλόμενα βίντεο που έδειχναν τη φθορά και τη σήψη, ως διαδικασία της φύσης πάνω σε ένα νεκρό ελάφι, την Ολυμπία του Μανέ ως περήφανη πρόκληση σε μια μποέμικη ζωή, ή την γυναίκα που πηδάει προς τα πίσω ένα σκαμνί, δηλώνοντας την εποχή της προχωρημένης ηλικίας που οι αναμνήσεις γίνονται κύριο θέμα στη ζωή των ηλικιωμένων.
Στην παράσταση που παρακολούθησα βίωσα κάτι μοναδικό στο φινάλε, το οποίο ήταν τόσο συγκλονιστικό και απότομο με τις τελευταίες δυνατές του φράσεις, και την μουσική που τις συνόδευε, ώστε το κοινό καθηλωμένο δεν χειροκροτούσε και μάλλον σκεφτόταν όπως εγώ πως δεν έπρεπε να ταράξει τον απόηχο και το βάρος από το κάρφωμα των τελευταίων λέξεων που σχημάτιζαν την σκηνή του τελικού περάσματος της αφηγήτριας. Του περάσματος στον τελευταίο ρόλο της αδράνειας που δεν χρειάστηκε να κατονομαστεί. Βίωσα για ένα ή δυό λεπτά την αμηχανία του να θέλω πολύ να χειροκροτήσω κι όμως να μην το επιτρέπω στον εαυτό μου. Ευτυχώς που κανείς δεν τραυμάτισε την μαγική σιωπή που κατακεραύνωσε την εξαιρετική πρωταγωνίστρια, η οποία τόσην ώρα μιλούσε ασταμάτητα και αίφνης σταμάτησε γιατί μόλις είχε περιγράψει την εικόνα του θανάτου της. Απέμεινε μόνο η μουσική. Και ήταν σα να έβλεπε ο καθένας τον δικό του θάνατο, είχε αυτή την μεταδοτικότητα. Μετά από μέρες σκέφτηκα πως ίσως δίσταζα να χειροκροτήσω γιατί είχα τόσο ταυτιστεί ώστε είχα κι εγώ πεθάνει στη θέση της Νίκης στη σκηνή, δεν θα ήταν εφικτό επομένως να κάνω κάτι τέτοιο, ούτε ήθελα ασφαλώς να χειροκροτήσω τον θάνατό μου. Δεν μπορείς να ταράξεις ή να μην σεβαστείς την στιγμή ενός θανάτου. Εν κατακλείδι, η σκηνοθεσία ενίσχυε την εσωστρέφεια και τη μεταφυσική διάσταση συνθέτοντας μια ατμόσφαιρα μαγείας γεμάτη καθαρούς συμβολισμούς. Το κείμενο βαθύ και κοφτερό έλαμπε με τρόπο ακαταμάχητο, η κάθε λέξη στην εκφορά της πατούσε γερά προκαλώντας αυτόνομο ρίγος. Η ηθοποιός ερμήνευσε την πολυσχιδή ηρωίδα με στιβαρότητα και δυναμισμό, με ερωτισμό και πυκνότητα συναισθημάτων. Στο πάρτι της Νίκης είχε καλέσει όλους τους εαυτούς της και κάτι θύμιζε μυστικό δείπνο.
Πηγή: https://www.fractalart.gr/niki-apopse-sto-parti/
SinRadio
Digital Press · 28.05.2022 · Theatre Review by Τhodoris K · Niki, Tonight at the Party by Niki Triantafyllidi · Nana Papadaki: Actress / Producer · Maldoror Production
Η Νάνα Παπαδάκη, με εμφάνιση και δυναμισμό νύμφης, έδωσε ρεσιτάλ ερμηνείας, κάνοντάς μας να βλέπουμε κάποιες στιγμές τη συγγραφέα του κειμένου, που επικοινωνεί σκέψεις και όχι μια ηρωίδα της. Είχε όλα εκείνα τα στοιχεία που απαιτούσε αυτός ο ρόλος και μεταμορφωνόταν, χωρίς να μας ξενίζει, σε όλα τα πρόσωπα του έργου και συνδιαλέγoνταν μαζί τους, κάτι που αντικειμενικά, πέρα από ταλέντο, φανερώνει και μια βαθιά αντίληψη και ενσυναίσθηση για αυτό που επέλεξε να ερμηνεύσει και όσα επιθυμεί να μεταδώσει – μηνύματα για τη γυναίκα και όσα της «απαγορεύονται», για την καθημερινή της πάλη να αποδείξει ότι με αξία απέκτησε ό,τι έχει, για τα πολλά που προσφέρει ποικιλοτρόπως στη ζωή και η πατριαρχία εξακολουθεί να μην της τα αναγνωρίζει – αντιθέτως μάλιστα, συχνά τα παρουσιάζει και ως «υποχρεώσεις» της· για αυτήν την ισότητα, που μπορεί νομικά να υπάρχει, αλλά εκατομμύρια παραδείγματα αποδεικνύουν πως είναι ένα καλογυαλισμένο ψέμα.
Πηγή: https://sinwebradio.com/reviews/eidame-tin-parastasi-niki-apopse-sto-party-sto-theatro-foyrnos/
GRAFEIN
Digital Press · 28.05.2018 · Theatre Review by Konstantinos Bouras · Beneath the Shadow of the Mountain by Yannis Ritsos · Nana Papadaki: Director/ Actress / Producer · Maldoror Production
Ρίτσος για πάντα «Κάτω από τον ίσκιο του βουνού»
Ρίτσος για πάντα Κάτω από τον ίσκιο του βουνού στο θέατρο Αργώ με την εκπληκτικής πλαστικότητας και σκηνικής δεξιοτεχνίας Νάνα Παπαδάκη σε έναν ερμηνευτικό άθλο που θα συζητηθεί, αφού εικονοποίησε το Άρρητο κι έδωσε μορφή στο Ασύλληπτο. Πριν από τους εξαιρετικούς δραματικούς μονολόγους της «Τέταρτης Διάστασης» με έντονο το λυρικό και το μεταφυσικό στοιχείο με την μοντερνιστική τεχνική του ελεύθερου συνειρμού κι απαλλαγμένος από το βάρος τις στιχοπλοκίας, ο Γιάννης Ρίτσος είχε γράψει από το 1942 έως το 1959 τέσσερα αμιγώς διαλογικά θεατρικά έργα που εξεδόθησαν με την ευθύνη του Κώστα Νίτσου στα πλαίσια του περιοδικού «Θέατρο». Τα έργα αυτά είναι: «Μια γυναίκα πλάι στη θάλασσα», 1942, «Πέρα από τον ίσκιο των κυπαρισσιών», 1944-1947, Τα ραβδιά των τυφλών, 1959, Ο λόφος με το σιντριβάνι, 1959. Ο λόγος που τα ανέφερα, δεν είναι απλώς ιστορικός και για την ευγενή αμεσότατη υπόμνηση της ύπαρξής τους, αλλά γιατί το «Πέρα από τον ίσκιο των κυπαρισσιών» συγγενεύει (μόνον ως προς τίτλο) με το «Κάτω από τον ίσκιο του βουνού», που το ταύτισα (ως επαρκής αναγνώστης και θεατής) με τον κάθετο βράχο της Μονεμβασίας όπου γεννήθηκε ο ποιητής παρά με την Ακρόπολη των Μυκηνών όπου υποτίθεται ότι μονολογεί η εβδομηντάχρονη κατασταλαγμένη Ηλέκτρα, σαρακοφαγωμένη τόσο από το μίσος που οι ουλές της έχουν πλέον κατοικηθεί από άγριες μέλισσες.
Ποιητικότατη απόδοση νοημάτων, εικόνων, ρυθμών. Μόνον οι σιωπές και οι παύσεις έλειπαν από αυτή την παράσταση. Κι αν κρίνω από το νεαρόν της ηλικίας της ερμηνεύτριας και σκηνοθέτιδος Νάνας Παπαδάκη κάτι τέτοιο ήταν και φυσικόν και επόμενον, αφού η νιότη δεν κατέχει τη σοφία των άδειων τζιτζικιών που απηχούν απλώς παλαιές καλοκαιρίες. Όταν το σώμα ερημωθεί και οι αισθήσεις παρακμάσουν εκείνο που μένει είναι απλώς ο ήχος του αέρα ανάμεσα από χαλάσματα σπιτιών που κάποτε έσφυζαν από ζωή και τώρα από φιλόστοργη οργή, ξεθυμασμένη χολή και ξύδι μουχλιασμένο. Αυτή τη διάσταση, που βρήκα στην «Ελένη» του Ρίτσου μοναδικά ερμηνευμένη από τον Βασίλη Παπαβασιλείου την έχασα στη νευρική, υπερκινητική ερμηνεία της Νάνας Παπαδάκη που πρόδιδε μάλλον «άγχος κενού», παρά ωκεάνιο συναίσθημα και ποιητική πλησμονή, τόσο απαραίτητη για να ερμηνεύσεις αυτόν τον αθάνατο εμβληματικό λόγο που βαραίνει πάνω μας σαν βουνό που και ο ίσκιος του μόνον μπορεί να προκαλέσει ρίγη. Ας μην ξεχνάμε και τους αινιγματικούς ημιτελείς «Γίγαντες του βουνού» δια χειρός Πιραντέλλο και τα αινιγματικά τέρατα της ύστερης «σκοτεινής» περιόδου του όψιμου Γκόγια, εκεί που το κτηνώδες κι αποτρόπαιο έρχεται να αναμετρηθεί με τις ρομαντικές και νεοκλασικές ωραιοποιητικές αφαιρέσεις μας.
Παρά τη μικρή μου αυτή επιφύλαξη, ασήμαντη εν τούτοις αν λάβεις υπ’ όψιν την γενναιότητα των προθέσεων και το συγγνωστόν τής νεαράς ηλικίας, θεωρώ και αυτή την παράσταση του Θεάτρου Αργώ σημαντική νησίδα στην περιρρέουσα ατμόσφαιρα που απαρτίζεται από σποραδικές μεμονωμένες φωτεινές ψηφίδες σε ένα θολό χυλό μεταμοντέρνας ανοησίας και διεθνοποιημένης ανοησίας, όπου χειροκροτούνται δια της μιμητικής οδού πολυδιαφημισμένες πομφόλυγες, κενές περιεχομένου και χωρίς καμίαν εσωτερικήν αξίαν. Εκπληκτικά τα Σκηνικά- Κοστούμια της ονειρικής αυτής παράστασης από την πάντα αισθαντική, προσαρμοστική, υπέροχη, αριστοτέχνιδα Άση Δημητρολοπούλου.
Ρίτσος για πάντα Κάτω από τον ίσκιο του βουνού στο θέατρο Αργώ με την εκπληκτικής πλαστικότητας και σκηνικής δεξιοτεχνίας Νάνα Παπαδάκη σε έναν ερμηνευτικό άθλο που θα συζητηθεί, αφού εικονοποίησε το Άρρητο κι έδωσε μορφή στο Ασύλληπτο. Επέδειξε αξιοθαύμαστη πλαστικότητα και σκηνική επινοητικότητα. Ήταν παρούσα κι εναργής με τις πέντε της αισθήσεις, ανέδειξε το μεταφυσικό στοιχείο του έργου, κατέδειξε το λυρισμό, απέδειξε τη διαχρονικότητά του.
Όσο για τον μοντερνιστικό ελεύθερο συνειρμό του ποιητικού κειμένου, παλιώνει συν τω χρόνω, χαρίζοντας στο λόγο την πατίνα εκείνη της νοσταλγίας που μόνον οι παλαιότεροι μπορούν να εκτιμήσουν και να απολαύσουν. Οι νεότεροι ας κυνηγήσουν τους δικούς τους εφιάλτες. Κι αν καταφέρουν να τους προσδώσουν ποιητική, δραματική διαχρονικότητα, αν λέω…. εεε τότε θα τους θαυμάσουν κι εκείνους με τη σειρά τους οι επερχόμενοι.
Πηγή: https://grafei.wordpress.com/
Clevernews
Digital Press · 22.02.2018 · By Giota Salma · Beneath the Shadow of the Mountain by Yannis Ritsos · Nana Papadaki: Director / Actress / Producer · Maldoror Production
Ένας καθηλωτικός μονόλογος, αγαπημένος τρόπος έκφρασης του Ρίτσου άλλωστε, μια γυναίκα, ένα μισογκρεμισμένο αρχοντικό στο βουνό, κατά τη διάρκεια μιας φθινοπωρινής νύχτας και η αιώνια πάλη του φωτός με το σκοτάδι. Τη σκηνοθεσία υπογράφει η Νάνα Παπαδάκη, η οποία και ερμηνεύει μοναδικά το ρόλο.
Πηγή: http://www.clevernews.gr/
Θέατρο.gr
Digital Press · 25.02.2018 · Theatre Review by Vaggelis Mastoropoulos · Beneath the Shadow of the Mountain by Yannis Ritsos · Nana Papadaki: Director/ Actress / Producer · Maldoror Production
«Σαν σβήνει το φως, δεν έχω πια πού να μείνω, χάνω τον ορισμένο χώρο, τον σχεδόν δικό μου» Το φως πότε χάνεται, πότε επανέρχεται και μαζί του μας ταξιδεύει από την υλική διάσταση στα άδυτα της ψυχής και τούμπαλιν. Νύχτα ζοφερή. Μεταφερόμαστε στο δωμάτιο ενός παλιού, κακοδιατηρημένου αρχοντικού στους πρόποδες ενός βουνού. Η ηρωίδα, μια γυναίκα κουρασμένη γύρω στα εβδομήντα, ντύνεται τον μανδύα του απολογισμού και ξεδιπλώνει μπροστά σε μας και στην ωσεί παρούσα τροφό της, τους λόγους μια ανηλεούς στασιμότητας και συναισθηματικής ανεπάρκειας.
Το βουνό σκιάζει το σπίτι ανά τους αιώνες και παρατηρεί τη ζωή να γεννιέται και να φεύγει. Η φθορά της ύλης στο χρόνο αντιμάχεται την αφθαρσία της αγάπης και της θέλησης για ζωή. Είναι άλλωστε έντονη η ανάγκη να δηλώνουμε την παρουσία μας σε κάθε έκφανση της ύπαρξής μας, ακόμη κι όταν το τέλος βρίσκεται κοντά. Η πρωταγωνίστρια παλεύει να αντιπαρέρθει την των πάντων ματαιότητα. Μέσα από μια αναδρομή κάνει την αυτοκριτική της για όσα τελικά δεν τόλμησε να πράξει και στερήθηκε. Η νένα ακούει αμέτοχη υπενθυμίζοντάς της με τη στάση της πως η συμφιλίωση με την ιδέα του θανάτου δεν μπορεί να γίνει αβρόχοις ποσί. Η σιωπή της κάνει τα λόγια να ακούγονται δύο φορές στ’ αυτιά της ομιλούσης· τη δεύτερη, σαν να είναι η ηχώ μια ανάμνησης εκδικητικής. Στη σκηνή βρίσκονται μόλις τρία- τέσσερα αντικείμενα τα οποία στέκουν νεκρά περιμένοντας να τους εμφυσήσει τη ζωή η πρωταγωνίστρια, μέσα από μια ευρηματική σκηνοθεσία.
Το βάρος πέφτει στο απαιτητικό, γεμάτο γλαφυρές περιγραφές και συμβολισμούς, κείμενο του Γιάννη Ρίτσου και στην απόδοσή του διαμέσου μιας συγκλονιστικής ερμηνείας.
Εξαιρετικός και ο φωτισμός που δίνει ακόμα μεγαλύτερη ένταση στην έκφραση και στην κίνηση της ηθοποιού. Αξίζουν θερμά συγχαρητήρια στην κα Νάνα Παπαδάκη η οποία σκηνοθετεί και ερμηνεύει, αλλά και σε όλους τους συντελεστές γι’ αυτή την άρτια δουλειά. Συνιστούμε ανεπιφύλακτα! «O θάνατος πλέει μέσα μας ή πλέουμε εμείς απ’ το λίκνο μας κιόλας στα μυστικά νερά του».
Πηγή: theatro.gr
ΣΤΟ ΚΟΚΚΙΝΟ
Digital Press · 25.02.2018 · Theatre Review by Manolis Polentas · Beneath the Shadow of the Mountain by Yannis Ritsos · Nana Papadaki: Director/ Actress / Producer · Maldoror Production
Εξομολογούμαι εκ προοιμίου ότι επιλέγω να παρακολουθήσω μία θεατρική παραγωγή με πρώτο κριτήριο το θεατρικό κείμενο. Έπειτα τον σκηνοθέτη μαζί με το καστ. Σπάνια παίρνω το ρίσκο αν ένα από τα κριτήρια δεν ικανοποιούνται. Κακά τα ψέματα: ο σκηνοθέτης και ο ηθοποιός απαιτούν τον σεβασμό μας κατ’ αρχήν, κάποτε τον κερδίζουν, κάποτε όχι. «Κάτω απ’ τον ίσκιο του βουνού». Πρώτη γνώση και λες χαράς το κουράγιο εκείνου που θα σκηνοθετήσει ένα τόσο δύσκολο κείμενο. Δύσκολο να το απορροφήσει, δύσκολο να το «μιλήσει» ενώπιον της αόρατης, δεύτερης παρουσίας στη σκηνή. Δύσκολο να γίνει ο Γιάννης Ρίτσος στην ανάγνωση του κειμένου του. Ένα κείμενο από τα πιο βαθειά στην «Τέταρτη Διάσταση.» Πήγα στο Θέατρο Αργώ το περασμένο Σάββατο με αγωνία να δω το αποτέλεσμα.
Η Νάνα Παπαδάκη δεν το γνωρίζει, αλλά ήταν πολλές οι στιγμές που δάκρυσα από συγκίνηση. Συγκίνηση για τη δύναμη του χαμηλού τόνου με τις εναλλαγές αυτού τις στιγμές που το κείμενο του Ρίτσου το απαιτεί. Συγκίνηση για τον σεβασμό της στο κείμενο – ναι, τα κείμενα των ποιητών δεν προσφέρονται για επηρμένες, εγωκεντρικές απογειώσεις και αποδομήσεις. Συγκίνηση για τη σκηνική αρχιτεκτονική. Την οποίαν, επίσης σχεδίασε η Νάνα Παπαδάκη. Λιτότητα, σοβαρότητα! Ένα ποτήρι νερό κάπου ξεχασμένο στο πάτωμα στην άκρη της σκηνής σε κάνει να αναρωτιέσαι. Και λίγο αργότερα βλέπεις την κορυφαία για μένα κίνηση, η ηθοποιός να το παίρνει και με τα δάχτυλά της να ραντίζει με τα ακροδάχτυλα του χεριού της τους τοίχους – ίσως, νομίζω, αν έχω καταλάβει καλά τον Ρίτσο, για να ξεπλύνει, να εξορκίσει τις μνήμες που κουβαλούν οι τοίχοι του ρημαγμένου σπιτιού.
Η Νάνα Παπαδάκη έχει καλή παιδεία! Ως ηθοποιός, ως ποιήτρια και τώρα ως σκηνοθέτις! Έτσι τουλάχιστον δείχνει η δουλειά της στην ποίηση, σε ό,τι έχει κάνει μέχρι τώρα ως ηθοποιός, σε ό,τι σκέφτηκε και έπραξε με το κείμενο του Γιάννη Ρίτσου. Με την απαιτούμενη σεμνότητα, με εκείνη την «ανασφάλεια» που νοιώθουν όλοι οι σοβαροί σκηνοθέτες και ηθοποιοί που επιχειρούν να ερμηνεύσουν ένα κείμενο με τέτοια εσωτερική δύναμη! Αλλά και με την γοητευτική σεμνότητα απέναντι στα συγχαρητήρια που απαιτεί το αποτέλεσμα.
Στη λίστα των πλέον επιτυχημένων θεατρικών παραστάσεων της νέας χρονιάς το ποίημα του Γιάννη Ρίτσου, «Κάτω απ’ τον Ίσκιο του Βουνού» σε σκηνοθεσία και ερμηνεία της Νάνας Παπαδάκη. […] Συγκίνηση για τον σεβασμό της στο κείμενο […] Συγκίνηση για τη σκηνική αρχιτεκτονική.
Πηγή: Στο Κόκκινο
Επίσημη ιστοσελίδα για το έργο του Γιάννη Ρίτσου
Digital Press · 28.08.2018 · Theatre Review by Simos Andronidis · Beneath the Shadow of the Mountain by Yannis Ritsos · Nana Papadaki: Director / Actress / Producer · Maldoror Production
Για την Τέταρτη Διάσταση του Γιάννη Ρίτσου, Νόστιμον Ήμαρ
Η ποιητική ‘Τέταρτη Διάσταση’ του Γιάννη Ρίτσου, η οποία και επανεπινοείται θεατρικά από την Νάνα Παπαδάκη[1], συνιστά μία εμπρόθετη ποιητικότητα εγκόλπωσης προσώπων και υποκειμένων που αναγνωρίζουν και αναγνωρίζονται σε μία ‘αδιόρατη’ ειρωνεία, στην τραγικότητα του εαυτού και των συμβάντων, ατομικών και συλλογικών, ‘ενσαρκώνοντας’ παράλληλα την ιδιαίτερη Ριτσική κοινωνιο-αισθητική της ης πολυσχιδίας: το και τα υποκείμενα συνομιλούν με την βεβαρημένη δια-κράτηση του ‘μύθου’, με την αισθητή περιεχομενικότητα και χρονικότητα του αίματος, με τις δια-ρρήξεις ενός εαυτού που δεν δύναται να γνωρίσει παρά την βαρύτητα του σώματος. […] Η σκηνοθέτρια της παράστασης ‘εγγίζει’ τις σιωπές που δια-φαίνονται και ανασύρονται στην επιφάνεια της ‘Τέταρτης Διάστασης’, επιφάνεια που δεν καθίσταται λεία και ομαλή: η Ριτσική ‘σύλληψη’ του καιρού και του χρόνου, τέμνει διαρκώς τις ενοχές, τις αφέσεις, τις καταβολές ενός εκάστου θρήνου, δομώντας περιβάλλοντα ιστορίας ικανά να ακουστούν και διαμέσου της σιωπής. Η σκηνοθέτρια Νάνα Παπαδάκη βιώνει το ποιητικό κείμενο, τις αντινομίες του, τα υποκείμενα που ακόμη και ερωτικά δίδονται στον καιρό τους.
Πηγή: http://www.nostimonimar.gr/gia-tin-tetarti-diastasi-toy-gianni-ritsoy/ & https://www.yannisritsos.gr/
Αναδημοσίευση Επί Σκηνής
Digital Press · 28.08.2018 · Theatre Review by Stischoros Hersikratis · Beneath the Shadow of the Mountain by Yannis Ritsos · Nana Papadaki: Director/ Actress / Producer · Maldoror Production
Ο συγκεκριμένος πολύστιχος ποιητικός μονόλογος έχει ενταχθεί στην όμοιας ποιητικής δομής συλλογή ποιημάτων του Γ. Ρίτσου «Τέταρτη Διάσταση» μαζί με «Το Παράθυρο», το «Χρονικό», τη «Χειμερινή Διαύγεια», τη «Σονάτα του Σεληνόφωτος», τον «Αγαμέμνονα», τον «Αίαντα», τον «Φιλοκτήτη», την «Ελένη», τον «Ορέστης», τη «Χρυσόθεμη» ,την «Επιστροφή της Ιφιγένειας», τη «Φαίδρα». Ανήκουν όλα στην κατηγορία του θεατρικού αφηγηματικού μονόλογου, σ’ ελεύθερο και απλό λεκτικά στίχο, με ημιτελή μεν νοηματικά τον πρώτο στίχο κάθε στροφής, πλην όμως νοηματικό «χαλί» για την επόμενη αφηγηματική ενότητα. «Νένα, μη σβήσεις ακόμη το φως. Κάθισε λίγο μαζί μου. Σαν σβήνει το φως, δεν έχω που να μείνω, χάνω τον ορισμένο χώρο, τον σχεδόν δικό μου. Νιώθω τότε την κυριαρχία του πελώριου βουνού πάνω στη μοίρα μας». Η ηρωίδα του «Κάτω από τον ίσκιο του βουνού», η Ηλέκτρα από τον μύθο των Ατρειδών, σε μία κατάσταση ενδοσκοπικής αναδρομής, με αντι-λυρικό μεν κατά τη γραφή του πλήν όμως λυρικότατο κατά τη νοηματική του λόγο, εξομολογείται την παρακμή της απερχόμενης γενιάς της, τις επιλογές της, ηθικές ή άλλες, σωστές ή λανθασμένες, τα πάθη, τα λάθη της, την πορεία της ζωής της στο διάβα του χρόνου και των εποχών, προβαίνει σ’ απολογισμό ζωής λίγο πριν το επερχόμενο, εκούσιο ή ακούσιο, τέλος, απευθυνόμενη στην τροφό της Νένα, διαχρονικό της έκτορα, πρόσωπο βουβό, πάντα παρούσα στην αφήγηση, αν και σωματικά απούσα από τη σκηνή καθ’ όλη τη διάρκεια της αφήγησης, πρόθυμο ακροατή χωρίς οιαδήποτε αντίδραση, μέσα σ’ ένα παρηκμασμένο αρχοντικό, στα ριζά ενός βουνού (βράχος της Μονεμβασιάς αναμφίβολα).
Η έχουσα την σκηνοθετική επιμέλεια και το βάρος της απόδοσης του κειμένου στην σκηνή Νάνα Παπαδάκη εικονογραφεί με λογοδαίδαλη υποκριτική, άλλοτε με χαμηλή κι άλλοτε με ανεβασμένη τονικότητα στη φωνή, χρωματιζόμενη πάντα από τις αντίστοιχες συναισθηματικές φορτίσεις, ενίοτε με υποβόσκοντες λογόσπασμους, αλλά και με τις αναγκαίες σιωπές, τα εκτυλισσόμενα νήματα της μνήμης της, με απομεινάρι περιένδυμα, υπαινικτικά δηλωτικό αλλοτινών λαμπρών εποχών, μέσα σ’ ένα άδειο σχεδόν σκηνικό χώρο, με ελάχιστα αντικείμενα, δηλωτικά συνάμα του ευκλεούς παρελθόντος και της σύγχρονης παρακμής, επιμελημένα από την Άση Δημητρολοπούλου κι «ενεργοποιούμενα» κατά σκηνή από τους εστιάζοντες δημιουργικά, στις κατά τόπους και χρόνους μεταβάσεις της αφήγησης, φωτισμούς του Γιώργου Ζορμπά. Η πρωτότυπη μουσική σύνθεση που επενδύει διακριτικά αλλά καίρια την παράσταση είναι του Βασίλη Τζαβάρα. Curator του Α Small Argo Full of Art η Χρύσα Καψούλη.
Πηγή: katoaptoniskio.ritsos/
Τον εξαιρετικό μονόλογο της πολυσχιδούς Νάνας Παπαδάκη, που μέσα σε ελάχιστα λεπτά μας κοινώνησε τον φόβο, την απάθεια, το σοκ, την συνειδητοποίηση, την απόγνωση και εν τέλει τον προσωπικό συμβιβασμό. Έτσι δεν καταλήγει εξάλλου το σκάκι θάνατος – ζωή; Νίκη Πρασσά, camera stylo online
Η ακαθορίστου ηλικίας Μάνα της Νάνας Παπαδάκη, συνδυάζει μοναδικές ερμηνευτικές ποιότητες, αντιπαραβάλλοντας την μητρική αυστηρότητα με την τρυφερότητα μίας θηλυκής και τρυφερής γυναίκας, εγκλωβισμένης στα αναρίθμητα πρέπει που της επιβάλει ο ρόλος της, Στο εκφραστικό πρόσωπο της ηθοποιού αντανακλούσε όλη η τραγικότητα που κρύβεται στην έννοια της μητρότητας. Λίλα Παπαπάσχου , Θεαθήναι
[…] η απροσπέλαστη μορφή της «μητέρας» του τότε και του τώρα, πάντα νέα, με τη γοητεία της εκφοράς του απέριττου λόγου από τη Νάνα Παπαδάκη. Δημήτρης Τσατσούλης – Greek Play Project
Εξαιρετική η Νάνα Παπαδάκη στο ρόλο της Κλαίρης, αποδεικνύει για άλλη μια φορά την σκηνική της ευαισθησία και την αποτελεσματικότητα των εκφραστικών της μέσων. Μαρία Κυριάκη, Επί Σκηνής
Η Νάνα Παπαδάκη […] αθώα στις απορίες της , κραταιά στη θέση της ως κεντρομόλος δύναμη , σχεσιακή με την πλατεία και εξόχως εκφραστική. Αριάδνη Καναβάκη, Kulturosupa
Εξαιρετική η Νάνα Παπαδάκη πλάθει την αλλοπρόσαλλη ηρωίδα της με ερμηνευτικό μέτρο, χαρακτηριστικό χιούμορ και θαυμάσια κινησιολογική και φωνητική προσέγγιση. Μαρία Κυριάκη, Επί Σκηνής
Η Νάνα Παπαδάκη απέδωσε κομψά τόσο τη γοητεία, τη θηλυκότητα, την πανουργία και την ικανότητα ελιγμού της γυναίκας, όσο και τη σοβαρότητα και τη συναίσθηση ισχύος της διευθύντριας. Έλενα Σταγκουράκη, Φρέαρ
Ο παλιός μαυρισμένος τοίχος της σκηνής, αποτελεί το φυσικό σκηνικό όπου πίσω από τα τζάμια ενός παραθύρου παρακολουθούμε τις φλόγες και την εκστασιασμένη Κασσάνδρα που με υποκριτική δύναμη υποδύεται η Νάνα Παπαδάκη. Χαρά Κιούση, cosmo.gr
«Η Νάνα Παπαδάκη, τελετουργική-ιερατική μορφή, ψηλόλιγνη με τέλεια ορθοφωνία, απέδωσε το « Έρως- Ήρως» με θαυμαστή ακρίβεια, σαν χειρουργός που αναδεικνύει την οξύτητα του λόγου ως νυστέρι που εισχωρεί αριστοτεχνικά στο συναισθηματικό σώμα του θεατή.» Κωνσταντίνος Μπούρας, Για ένα θέατρο ουσίας, Ελευθεροτυπία
«Εν πρώτοις είναι τα κείμενα τα οποία αναζητούν δεξιοτέχνες, ηθοποιούς με έντονη προσωπικότητα, υποκριτικό γκελ, αφού προέχει στη γραφή του η ρητορική, η διαλεκτική, η ψυχολογική συγκρότηση των ρόλων. […] Την ερωμένη έπαιξε η Νάνα Παπαδάκη, με μιαν υπέροχη μάσκα βιωμένης ηδονικής μνήμης.» Κώστας Γεωργουσόπουλος, Ορίζοντες Θεάτρου, Μοναχικές Φωνές, ΤΑ ΝΕΑ
EE
Σε ρυθμό φόρτε διαθέτοντας πολύχρωμη φωνητική γκάμα, η Νάνα Παπαδάκη πλάθει τα πρόσωπα του διηγήματος «Έρως – Ήρως». Γιώργος Βιδάλης, Ελευθεροτυπία
Η εμπειρία δεν ήταν μόνο θεατρική. Έβλεπες και άκουγες μια μέθεξη, όπου οι πέτρες του τελεστηρίου, ο βωμός, το άδυτο, οι κλίμακες ήταν ένας αρχιτεκτονημένος λόγος και η ποίηση, ο λόγος, μια στέρεη μνημειώδης δόμηση, ένας ναός του μύθου. […] οι τέσσερις νεαρές ηθοποιοί με το εξαίσια καλλιεργημένο από τη δασκάλα φωνητικό όργανο καθήλωσαν ακόμη και τα παιδιά […] και η Νάνα Παπαδάκη (που τραγούδησε υπέροχα). Κώστας Γεωργουσόπουλος, ΤΑ ΝΕΑ, Ένας ιερός γάμος
Η καινούρια Νάνα Παπαδάκη -ωραία εμφάνιση, δυνατή παρουσία, ταμπεραμέντο, προσωπικότητα, αυθορμητισμός στην υποκριτική της, αλλά και μέτρο- μου θύμισε τη Νίκη Τριανταφυλλίδη στα νιάτα της. Πιστεύω πως άλλη μια σημαντική ηθοποιός, ρολίστα περιωπής, ξεπηδάει από το Θέατρο Τέχνης. Γιώργος Δ.Κ. Σαρηγιάννης, ΤΑ ΝΕΑ, Ταχυδρόμος, Η μοναξιά του θυροτηλεφώνου
